Aşıklar & Şairler

Aşık Rahmani
Fotoğraf: Bekir Karadeniz

   

 

 

Xodlu Rahmani

1865-1915. Artvin’in Yukarı Xod (şimdiki adı Yukarı Maden) köyünde doğdu. Asıl adı Osman’dır. Eğitimine ilişkin bir bilgi yoktur.

Yusufelili Mahiri’nin yaşam öyküsünde olduğu gibi, birçok aşığın tersine çocukluk yıllarında şiir ve türküye oldukça yabancı biriydi. Özellikle bir eğlence sırasında hiçbir türkü söyleyemediğinden dolayı defalarca arkadaşları arasında mahcup duruma düştüğü anlatılmaktadır.

Xodlu Rahmani bir gece evine gidip yattıktan sonra gördüğü rüyayla aşık oldu. Ertesi gün dolan içini ise amcasının oğlu Molla Mehmet’e boşalttı. Aslında sessiz ve neredeyse konuşmaktan çekinen bu insanın böylesine türkü söylemesi kısa sürede çevrede duyuldu.

Şiirlerinde genellikle sevda ağırlıklı konuları işleyen Rahmani, 1. Dünya Savaşı (1914-1918) dönemindeki seferberlikte köyünü terk ederek Kayseri’ye göçtü ve orada öldü.

Ayrıca 1925 doğumlu Şavşat’ın Kuçen (şimdiki adı Kocabey) köyünden bir Rahmani daha bulunmaktadır.


Akranın Ben Güzel

Akranın ben güzel şah-ı hubanım
Yanağında hallar düzülmededir
Kadir bilmez yara kadrim bildirdim
Yandı kara bağrım ezilmededir

Canan o hubluğun nettin neyledin
Destinden hatemi aldın yolladın
Ben ki seni sevdim niye söyledin
Katle ferman yazı yazılmadadır

Kul Rahman özünü nara basmıştır
Cilvekar eylemez ülfet kesmiştir
Ben canandan canan benden küsmüştür
Geçti bu genç ömrüm üzülmededir


Bilemez Kıymetin

Bilemez kıymetin sarraf olmayan
Muyunda asılan bir çift telinin
Öğüt verin derde derman bilenler
Meftunuyum ela gözlü gelinin

Kaşları yay gibi gözler şahına
Anla beni girme garip ahına
Böyle güzel gelmemiştir cihana
Güzeller hubudur Urum elinin

Urum elde çektim ben böyle yaslar
Kaddine giyinmiş kıymetli haslar
Şimdi bu Rahmani koynunda besler
Yüz liradır bir kemeri belinin

 

 


Şairler